Je vliegt naar Kenia met een rechtstreekse vlucht van Amsterdam naar Nairobi, comfortabel met KLM, in acht en half uur en slechts een uurtje tijdverschil.
Na een nacht in Nairobi reizen wij naar het noorden om in Samburu National Reserve te starten met ons safari avontuur.
Op deze eerste reisdag rijden we voor de eerste keer over de evenaar en maken onderweg kennis met het Keniaanse leven. Winkeltjes langs de weg zoals ik dat ook in Tanzania zag, met ogenschijnlijk dezelfde beddenhandel. Ik zie koolzaadvelden en graan, het wordt groener en daarna weer droger en zo komen we uit bij onze eerste lodge. Op het noordelijk halfrond leeft de Grevy zebra die we diverse keren tegen komen op deze reis. Deze zebra heeft een witte buik en is wat lomper gebouwd dan de “bekende” zebra. In Samburu leven nog een paar bijzondere diersoorten, waaronder de giraffe-antilope, een hertje met een lange nek die hiermee handig blaadjes kan eten uit grotere struikjes, en de Somalische struisvogel, waarvan het mannetje een prachtig zwart verendek heeft en ons trakteerde op een paringsdans. Het landschap in Samburu heeft iets magisch, met bergen aan de horizon en een strak blauwe lucht en de groene savanne. En als je hier dan giraffes, zebra’s en olifanten tegelijk ziet, dan waan je je in een levend schilderij. Ik had bewust gekozen om deze reis te laten plaatsvinden aan het einde van de regentijd. Dan is de natuur mooi groen, de dieren zijn fit en gezond en de lucht is helder. Tevens kiezen veel minder mensen deze periode waardoor het minder druk is dan in het hoogseizoen.
Als we niets vermoedend rondrijden in deze prachtige omgeving zie ik opeens een luipaard de weg oversteken.
Zo te zien is hij of zij nog niet volwassen want heel groot is hij niet. Hij verdwijnt in de stuiken, jammer, maar we blijven toch even kijken of we het luipaard kunnen volgen, hij is duidelijk op avontuur. Onze gids zet de auto stil en ik klim op het dakje van de auto (wat eigenlijk niet mag) zo zit ik net wat hoger in de hoop dat ik het luipaard kan volgen. Een staart en af een toe een koppie, komen boven de struikjes uit. En dan opeens, uit het niets, springt hij omhoog en vliegt hij door de lucht om een vogel te grijpen, die ik een theepot noem. (omdat ze op een theepot lijken) Geen succes helaas, en voor ons geen foto’s want het ging zo snel, al krijsen de theepotten nog lang na.
Het is tijd om iets terug te rijden en weer de evenaar over te stappen naar het Zuidelijk halfrond. Ik wil graag neushoorns spotten in Solio Game Reserve. Dit is een zwaar beveiligd park waar neushoorns beschermd worden. De neushoorn is nog altijd bedreigd doordat ze gedood worden door stropers om de hoorn te kunnen verkopen. Als de populatie neushoorns in dit gebied te groot wordt, verhuizen ze naar andere delen in Afrika en zo heeft Solio een belangrijke taak in het gezond maken en houden van de neushoorn populatie. In dit Game Reserve treffen we witte en zwarte neushoorns, singles, stellen en jongen. Het gebied is gedeeltelijk kaal en een ander deel is bossig. Het zonlicht schijnt door de boompjes en zebra’s, antilopen en neushoorns poseren goed voor mijn camera.
Dan staat Lake Nakuru gepland. Een park wat gedomineerd wordt door een meer, waar bij zonsondergang een kleurenpracht ontstaat van de witte lepelaars, maribu’s en buffels aan de oever, in het groene gras en het glinsterende water daarachter. De lucht is donker, alsof het zo kan gaan regenen, maar de bomen aan de horizon steken hier mooi in af. Dit is het moment dat twee nijlpaarden uit het water stappen voor hun nachtelijke avonturen. Op onze tweede game drive in dit park spotten we hyena’s en jakhalzen, die vaak gezien worden als de dieven in de natuur. Ze stelen graag een prooi van leeuwen en daarom gaan wij opzoek naar de koningen en koninginnen. En die vinden we. In de relax modus. Als we ze een tijdje observeren maken we kennis met hun familie-gedrag. Aandacht vragen, afzondering, terugkomen, een betere plek innemen en ongeduldig worden. Tijdens de ochtend game drive zien we giraffes, een grote groep Rothschild giraffes om precies te zijn. Dit soort heeft witte benen en een mooi donker kleurenpatroon en ze zijn nieuwsgierig, zoals giraffes vaak zijn. Blaadjes plukken, rustig kauwen en ondertussen scannen ze de omgeving af. Ze lijken net zo naar ons te kijken als wij naar hun. Ik ben zeer verheugd als ik ontdek dat mijn mede reizigers net zo veel moeite hebben om te stoppen met foto’s maken als ik en uitgebreid genieten van dit ochtend tafereel.
Na deze dagen van wild spotten is het tijd om een stukje cultuur te leren kennen. We rijden naar Lake Bogoria voor een boottochtje.
Deze regio is in het verleden drukker bezocht geweest door toeristen. Er leefden namelijk veel flamingo’s. De laatste tien jaar is het waterpeil enorm gestegen in een deel van Kenia wat de Rift Valley wordt genoemd. Deze Vallei loopt van Noord naar Zuid en kent diverse meren. Wat precies de oorzaak is van het stijgende water is niet geheel duidelijk, wat ze wel weten is dat er een soort aardbeving is geweest wat de onderlagen in de bodem heeft gewijzigd en dat het water zo hard is gestegen dat dit niet kan komen van klimaatveranderingen alleen. Maar omdat het waterpeil hoger is en hierdoor de mineralen en voeding voor de flamingo’s verandert is, komen deze roze vrienden niet meer regelmatig terug om de toerist blij te maken. Persoonlijk word ik wel blij van regio’s waar andere toeristen liever blij worden van iets anders. Wij maken kennis met de lokale vissers, ze vertellen over de visvangst en het leven rond de meren. We spotten krokodillen, nijlpaarden, visarenden en de hamerkopvogel (zijn koppie lijkt op een hamer) Bij terugkomst doen we boodschappen omdat onze gids ons graag mee wil nemen naar een Pokot stam om het lokale leven ook van een andere kant te leren kennen. Geen openluchtmuseum, geen warm welkom omdat ze op ons rekenen. Ik wou mijn gasten graag iets “echts” laten zien. Maar dat ging niet helemaal goed, we belandden bij een erg arm gehuchtje. Waar de kindjes zo ondervoed waren dat we er raar van werden. Ogen sluiten heeft echter geen zin is mijn motto, luisteren en vooral onthouden wat er allemaal gebeurd, wel. De ouders van de kindjes zijn niet aanwezig, een surrogaat opa wel. Ik vraag of de kindjes een stukje brood mogen. En zo begin ik de kinderen te voeren. Schuchter beginnen ze te eten. Wat een triest verhaal is dit. De vraag of ik dit onderdeel beter had kunnen schrappen uit het reisplan blijft in mijn hoofd dwalen maar toch ben ik van mening dat je als reizigers hier van “groeit”. De lokale dierenarts komt tevoorschijn, hij vertelt over de uitdagingen in the bush. De buurvrouwen komen aanlopen waarbij ik een jonge vrouw opmerk met een dikke buik en haar duim in de mond. Ik ben van slag, maar probeer wat contact te krijgen. Meestal vinden kinderen in Afrika het heel leuk, en ook een beetje spannend om op de foto te komen, dus dat probeer ik. Met slechte selfie-filmpjes krijg ik een lach te pakken, en met dat beeld nemen we afscheid.
De tweede helft van de reis is inmiddels aangebroken als we onderweg zijn naar de Masai Mara.
Dit nationale park grenst aan de Serengeti wat op Tanzaniaanse grondgebied ligt. De Masai Mara kenmerkt zich door een vlakke savanne met hier en daar een verdwaalt boompje. Alsof ze als solo-reiziger op safari zijn. Ons kamp is een pareltje, die zo uit het niets leek op te poppen. Hoe onze chauffeur deze plek kon vinden is mij een groot raadsel. Maar waarschijnlijk had hij goede uitleg gehad -> bij de derde boom aan de rechterkant, na de kruising waar de koeien lopen, ongeveer 45 minuten rijden nadat je langs een platte heuvel reed, daar moet je linksaf. En dat was de juiste weg. En ik durf wel te zeggen dat dit één van de mooiste lodges is waar ik ooit gelogeerd heb. Ondanks dat warm water en wifi een uitdaging waren, maar nu weet je ook waarom ik vaak met een hoed loop tijdens dit soort reizen (#plakkerighaar)
In de Masai Mara treffen we heeel veeel nijlpaarden in de Mara rivier. Ook een mama met een jongeling van een paar dagen oud. Onze gids parkeert de auto en wij nemen uitgebreid te tijd om dit te aanschouwen. We zijn getuige van een diefstal van hyena’s en jakhalzen, raken ontroert van een baby olifantje die met mama en grote broer spelen voordat het diner wordt genoten. We treffen twee leeuwinnen die net een eland hebben gedood en tijdens een andere game drive treffen we echtpaar-leeuw die iets van plan lijkt. We zijn geduldig, dus wachten een tijdje op wat komen gaat. Zowel de gids als ik denken dat ze aan het paren zijn, wat enkele dagen duurt. Helaas zijn wij geen getuige van enige actie en zien ze alleen wat draaien en vliegen wegjagen. Wat we nog wel treffen is een groepje leeuwinnen met een speelse welp die druk bezig is met takjes en de staarten van de tantes die een dutje proberen te doen.
