Bewuste keuzes
Ik kies bewust voor de weken aan het einde van het droge seizoen. Ik heb deze mensen een paar keer meegenomen aan het begin van het droge seizoen waarbij de natuur nog mooi groen was, nu wilde ik graag een ander beeld. Droge, dorre savanne, de tijd dat olifanten op een creatieve manier vruchten plukken en het broedseizoen van de Karmijnrode bijen-eter. We starten bij de Victoria watervallen, onze tweede stop is Lower Zambezi en daarna gaan we de bush in van South Luwangwa. We sluiten af met een nacht in Lusaka om via Nairobi weer terug te vliegen naar Amsterdam.
Een grensgeval
De Victoria watervallen liggen op de grens van Zambia en Zimbabwe. Wij slapen een paar nachten in het leuke Victoria Falls en bezoeken vanuit hier de watervallen. We maken een leuke wandeling langs alle uitzichtpunten. Naast de diverse uitkijkpunten is de wandeling ook vermakelijk omdat we allerlei apen tegenkomen. Het water van de watervallen komt uit de hooglanden van Angola, en staat meestal het hoogst in ons voorjaar/zomer. Of dat dan ook de beste tijd is om de watervallen te bezoeken? Nee eigenlijk niet, want het water spettert dan zo erg dat dat het zicht belemmert wordt. We lunchen met mooi uitzicht, dineren bij lokale dames en spenderen een paar uurtjes bij het zwembad van ons hotel. Het is tenslotte vakantie.
Magisch lichtval en olifanten
Dan is het tijd om de grens over te steken naar Zambia en vliegen wij naar Lower Zambezi National Park. We rijden over de oude brug van Vic Falls naar Livingstone, die in 1905 werd aangelegd door meneer Cicil Rhodes. De man waar Rhodesië naar genoemd werd (Rhodesië werd later Zambia, Zimbabwe en Malawi). Er volgens twee douane controles, de eerste om Zimbabwe te verlaten en de tweede om Zambia binnen te mogen reizen.
De vlucht van Livingstone naar het kleine luchthaventje van Lower Zambezi is vooral aan het einde prachtig. We vliegen over de bergen en vlak voor de landing zien we olifanten aan de rivieroever. Bij aankomst lopen we wat vertraging op, niet al onze bagage zit in het juiste vliegtuig. Een half uurtje later volgt een tweede vliegtuig met de rest van onze benodigdheden. Gelukkig hebben de gidsen die ons komen halen een koelbox met koude drankjes mee.
Onze logde ligt aan de brede Zambezi rivier en grenst aan het bosrijke park. En hier geniet ik van de natuur op een manier zoals ik het me voorgesteld had.
Olifanten paraderen door het fenomenale licht. Olifanten in de rivier, olifanten aan de oevers, olifanten in het bos, olifanten in waterplassen en olifanten die kunsten uithalen. Aan het einde van het droge seizoen hangen de overgebleven vruchten hoog in de bomen. Flink stoten met kop of kont in de hoop dat er iets uit valt, of zo ver mogelijk rekken met hun kop en slurf om iets te plukken. Olifanten gedrag blijft fascinerend.
Ik denk wel eens dat mijn verwachtingen steeds hoger gespannen zijn. Inmiddels heb ik al veel gezien van de Afrikaanse natuur en soms denk ik dat het niet beter, mooier of spectaculairder kan. Maar het is steeds weer verrassend. En verrassend genoeg worden verwachtingen steeds weer waargemaakt ondanks of misschien dankzij dat alle regio’s in Afrika hun unieke karakter hebben. Gelukkig maar, want zo kan ik steeds weer iets nieuws bedenken.
Projecten en natuurbehoud
Ik neem je even mee naar november 2024, ik bezocht toen een beurs in Namibië. Hier leerde ik de marketing manager van een lodge in Zambia kennen. Na haar tweede zin wist ik al dat ik er alles aan zou doen om hierheen een reis te plannen. De lodge bestaat uit twee hoofdkampen en zes afgelegen, kleine kampen in de bush. De marketing manager vertelde over projecten die ze gestart zijn. Waterputten in diverse kleine gemeenschappen waardoor ongelukken met nijlpaarden verminderd werden, schoollunches zodat meer kinderen naar school gaan en óók blijven voor het middag programma, anti-stroop teams, onderwijs, werkgelegenheid, noem maar op. De projecten kunnen bezocht worden en gasten kunnen er niet omheen, ze betalen een vaste bijdrage en in de logdes maken ze al kennis met het werk. De passie waarmee de manager vertelde, en de omvang van deze projecten maakten me nieuwsgierig. Maar ook het landschap, het afgelegene, de wilde honden en de karmijn rode bijen-eters die hier nestelen, maakten mij gretig. Toen enkele vaste groepsreis gasten mij uitdaagde om een groepsreis naar Azië op de markt te zetten voelde ik dit Zambia avontuur ontglippen maar gelukken wist ik toch een paar fanatieke Afrika-fans te enthousiasmeren. Ik koos voor een van de bushcamps met drie kamers, want meer hadden we niet nodig en zo hadden we een kamp een paar nachten voor ons zelf. We werden verrast met een bushontbijt en een wokdiner in de tuin van het kamp.
En zo voel ik me the lucky basterd als ik in het mini vliegtuigje naar South Luangwa vlieg. En ik kan je vertellen als Bushliefhebber en Reisagent is het een geweldige ervaring om samen met reizigers te reizen en deze te zien genieten zoals je hoopte dat ze zouden reageren.
South Luangwa staat bekent om wilde honden en de karmijn rode bijen-eters die hier in onze herfst nestelen. Deze rode migrerende vogels leven solitair maar komen samen om te broeden. Dat als ze opvliegen beland je in een kleurrijk schouwspel. Als onze gids ons meeneemt naar de oever waar de beestjes actief bezig zijn stappen we uit de auto en besluiten hier een uurtje te blijven. Dat bleek een goede beslissing want als we een paar dagen later terugkomen zitten alle vogels al op de nesten en is weinig actie meer te beleven. De vogel heeft nog een groene neef die hier ook veelvuldig voorkomt. Maar ook de Lilac-breasted roller die ook prima luistert naar de naam “veelkleuren vogel” komt hier voor.
Wilde honden
Wij proberen onze gidsen niet onder druk te zetten maar we willen wel erg graag wilde honden zien. Parende leeuwen, luipaarden, antilope-soorten, zebras en giraffes moeten ons eerst gerust stellen. We hebben twee wandelingen op de planning staan maar deze ruilen we in om op zoek te gaan naar de wilde honden. Ik wil je er graag op wijzen dat de fotos en mijn verhalen erg mooi zijn, maar dat ook wij soms uren rondrijden en genoegen moeten nemen met een zwerm vliegen of een eekhoorn. Geduld. Ook in wildrijke gebieden en op geweldige reizen is geduld gewenst. We lunchen op bijzonder mooie plekken, dineren in de bush en worden bij alles vergezeld door een ranger naast onze gidsen. Omdat er zo weinig mensen in dit gebied reizen gaat er extra personeel mee. Normaliter helpen gidsen elkaar als ze in de problemen komen, hier zijn echter te weinig andere gidsen om hier op te kunnen rekenen. En dan komt het moment dat we een wilde hond in het vizier hebben. Ver weg, alleen te zien met de verrekijker. We wachten geduldig en opeens rennen ze voor onze auto langs. Twee hier, drie daar en de antilopen worden onrustig. En weg zijn ze, de bush in.
Maar ze komen terug. Eerst twee antilopen, dan vier honden. Wat een spektakel. De antilopen vluchten over de rivier waarbij één niet gelukkig gegrepen wordt door een krokodil. De wilde honden blijven verdwaast achter. Jacht mislukt en tijd voor een dutje. Ze ploffen neer onder de bomen, waar we ze mooi kunnen observeren. En nu maar hopen dat we ze nog een keer tegen komen, morgen. En dat gebeurt. Als ik iets ruik wat op een kadaver lijkt (ja dat ruik je echt) gaan we zoeken, en daar liggen ze, op het pad. Een beetje lui te zijn. Als ze in beweging komen sluiten meer vrienden zich aan is lijkt de roedel weer compleet voor een strooptocht.
De honden hebben een heel eigen manier van jagen. Iedereen heeft zijn taak. Een leider, een spotter, drijvers en wist je dat wilde honden hun prooi niet doden maar levend opeten. Bbrr. Geen wonder dat de antilope vluchtte en diner voor de krokodil verkoos boven diner worden van de honden.
Ik schreef al dat ik deze reis wat avontuur mocht brengen. Wij slapen een paar nachten in een afgelegen kamp met mooie boomhutten. Het is heet en een buitenwand van mijn hut blijft s nachts open. Of dat is omdat het dan een beetje doorwaait of omdat de vleermuizen dan makkelijk kunnen uitvliegen kom ik niet precies achter. Ik deel mijn hutkamer namelijk met een vleermuis-echtpaar en een paar kikkers. Ik moest even heel stoer doen om mijn nachtlampje uit te krijgen, hier zat namelijk een kikker die naar mijn idee klaar zat voor een grote sprong met een vette landing op mijn arm. Maar wat een geweldige plek was dit zeg. Hier wordt toast voor het ontbijt gewoon gebakken op een vuurtje, wordt een high tea gereserveerd waar ze in Londen een puntje aan kunnen zuigen. Bij zonsondergang een drankje en en mooie gesprekken met de gidsen, die hier met de gasten aan tafel dineren.
