En zo vloog ik van Schiphol naar Kilimanjaro airport waar onze gids, Hassan op ons stond te wachten. Eerst geld pinnen en snel naar het hotel voor de eerste overnachting. De reis is een combinatie van veel natuur en de lokale bevolking leren kennen. Tijdens het ontbijt maken we verder kennis met elkaar want we hebben voorafgaand aan de reis kennisgemaakt tijdens een pre-trip-date.
Op jacht en mooie verhalen
Onze eerste dagen staan in het teken van cultuur en de bevolking. We lunchen in een dorp waar we ook uitleg krijgen over het verbouwen van rijst en mais en bezoeken twee stammen die nog aardig dicht bij de natuur leven. De Hadzabe ook bekend als bosjesmannen komen oorspronkelijk uit de regio van Kaapstad en waren de eerste mensen die onze VOC voorouders hier tegen kwamen. De familie waar wij op bezoek gaan, spreekt geen Engels. We hebben een gids/vertaler mee. De familie heeft ook geen moderne communicatie middelen. Daarom staan we bij het ochtendgloren op de stoep, om het risico dat ze al op jacht zijn te vermijden. We zijn op tijd, het is nog rustig in het gehucht. De mannen worden langzaam wakker, warmen zich op bij een vuurtje en nemen ons mee op jacht. Er worden een paar vogeltjes geschoten die ook meteen op de BBQ komen. De mannen vertellen vermakelijk, de gids vertaalt en uiteindelijk komen ook de dames en kinderen tevoorschijn. Veel stof en snottebellen later nemen we afscheid om bij een Datoga familie op bezoek te gaan.
Bij de Datoga gaat het er anders aan toe. De dames zijn eerst wat afwachtend maar uiteindelijk vragen ze ons het hemd van het lijf. Wie bij ons de trouwerij voorbereid, haar of zijn ouders? En ze willen dolgraag weten waaruit de bruidsschat bestaat. Ik vind het bijzonder, je zou zeggen dat ze vaker toeristen zien. En dat is ook wel zo, toch blijven de dames nieuwsgierig. Wat volgt is een vergelijkbare scene uit een film waarbij een lokale stam kennismaakt met Westerse verstekelingen en er een gesprek ontstaat a la het moment dat Kevin Costner bij de indianen zit. Maar dit is geen filmset en ook geen theaterstuk. Dit is echt. Een beetje ontdaan van deze ontmoetingen rijden we terug naar de lodge om ons klaar te maken voor een week in de natuur.
Tijd voor natuur
De vertrekdatum van deze reis is zo dat we opzoek kunnen naar de Gnoes en Zebra’s van de Grote Trek. Zij bivakkeren op dit moment rond de Mara rivier en maken zich klaar voor, of genieten triomfantelijk van een succesvolle oversteek over de Rivier.
Maar eerst de Ngorongoro krater en Zuid Serengeti. Ondanks dat de Ngorongoro Krater klein is en er veel auto’s rijden is het nog steeds een bijzonder mooi stukje natuur. De weg door het oerwoud naar de kraterwand is geweldig. Dit weet ik van mijn vorige reis. Nu viel het tegen, het was ontzettend mistig. Kijk, we denken soms dat alles vanzelfsprekend is, maar dat is het niet. Ik had me enorm verheugd om dit stukje natuur aan mijn gasten te laten zien, maar helaas. Gelukkig kwam het allemaal goed en liet Moeder Natuur ons heel veel neushoorns, leeuwen en ander natuurschoon zien. Vaak gaan onze routes vervolgens naar Zuid Serengeti, wat eigenlijk Ndutu heet, zo ook op deze reis. Het is nog een paar uurtjes rijden als we de Ngorongoro krater uitrijden. Het uitzicht is leuk, mensen aan de kant van de weg, meertjes, heuvels, dorpjes. Uiteindelijk komen we laat aan in de logde waar een heerlijk drankje en diner voor ons klaar staan. Het leuke van deze regio is dat je hier van de zandpaden af mag. Wat in Nationale Parken niet mag. Daarom begint onze dag hier weer vroeg. Ik zie de Afrikaanse bush wakker worden, waar ik altijd enorm van geniet. En dat is maar goed ook want we rijden uren rond zonder wild te zien. Zelfs geen antilope. Het is rustig. En ik begin me zorgen te maken over een van mijn favoriete natuurgebieden. En dan zie ik oortjes, het zijn leeuwenoortjes. Twee leeuwinnen spot ik en we rijden er heen. Familie leeuw blijkt lekker onder een struikje te relaxen. Een nieuwgierige welp kijkt nieuwsgierig op. Pff wat een plaatje.
Als we terugrijden naar de lodge botsen we bijna op een giraffe karkas wat midden op het pad ligt. Papa leeuw en een welpje doen zich te goed aan de maaltijd. Het kleine hongerige poezebeest verdwaalt bijna in het karkas. Dan kijkt hij op en waggelt weg. Zijn buikje is zo rond en zwaar dat hij bijna omvalt maar toch verraad hij waar zijn tantes en broertjes en zusjes zijn. Wat volgt is een familie tafereel van de katten. Dollen, drinken, stoeien, en terecht gezet worden. In extase komen we aan bij de lodge waar we even moeten bijkomen van deze hollen-en-stilstaan-dag.
We rijden al game drivend door de Serengeti naar het noorden. We slapen in mooie lodges, eten heerlijk, ontmoeten Mufasa die geniet van het uitzicht vanaf zijn heuvel. We mogen binnenkijken in de eetkamer van mama cheeta met haar welpen. Zelfs met hun koppen onder het bloed lijken ze nog schattig. Grote groepen zebra’s en families olifant. Van kleine onhandige olifantenslurfjes tot stoere gezinsbeveiligers, het familiegedrag van deze dieren is geweldig. Zo groot en ogenschijnlijk onhandig maar niks is minder waar. Muisstil en zachtaardig struinen ze door het landschap. Elegant traag maar doelbewust en zelfverzekerd.
En alhoewel katachtigen veel tijd van hun leven slapen treffen we ze op deze reis constant in actie. Etend, spelend, stoeiend en onderweg naar avonturen. En dat is voor wildliefhebbers groot geluk en voor mij nog groter geluk, want mijn gasten hebben aangegeven dat ze graag katten in actie zien. En die droom komt hier zeker uit. Ik drink een wijntje bij het kampvuur en tref hyenas rond mijn tent, dit is the bush. Maar een ander hoogtepunt moet nog komen…
De Grote Trek
Wat nou als het echt lukt om een riviercrossing te zien? Maar eerst even wat informatie over de Grote Trek. De Grote Trek is de naam van de rondreizende Gnoes en Zebra’s die in een jaar de Serengeti en de Masai Mara ( aan de Keniaanse kant) bereizen. In onze wintermaanden zijn ze in het zuiden waar ze in januari, februari, maart kalfjes krijgen. Dan reizen ze langs de westkant van de Serengeti naar het noorden. Hier steken ze in mei, juni de Mara Rivier over en verblijven in onze zomermaanden in Kenia, in de Masai Mara. In de nazomer, begin van de herfst steken ze wederom de Mara Rivier over, op weg naar het zuiden.
Waar en wanneer ze precies de rivier oversteken is niet bekend. Geduldig wachten, geluk en het inzicht van je gids zijn de ingrediënten tot succes. En zo staan wij s morgen om 7.30 bij de rivier waar we een grote groep Gnoes treffen. Een paar dieren gaan drinken en lijken de situatie in te schatten, ze worden gevolgd maar er lopen ook veel dieren door. We volgen ze op een afstandje. We stoppen af en toe en kijken met de verrekijker wat er allemaal gebeurd. Jeetje wat zijn er veel. Uit alle hoeken komen groepjes Gnoes aangelopen. Het is inmiddels een uurtje later. Er gaan weer enkele Gnoes de rivier checken, voetjes in het water, drinken en dan lopen ze terug waar ze vandaan komen. We volgen ze weer, maar ze keren toch weer om. Het is inmiddels weer een uurtje later. We wachten, en wachten. Inmiddels is het wederom een uurtje later. De kopgroep loopt door, onze gids besluit te wachten. We volgen het gedrag met de verrekijkers en zien nog een grote groep Gnoes van een ander richting aan komen lopen. De kopgroep draait om, om deze nieuwkomers te volgen. Het is inmiddels weer een uurtje later. De nieuwkomers gaan naar de rivier, kijken, pootjes in het water, drinken en dan springt de eerste de rivier in. Ja ze gaan. Duizenden Gnoes springen de Mara Rivier in, keurig in een rij door het water. En als ze aan onze kant van de rivier aan wal komen, galopperen ze met veel stof en energie vlak voor onze auto langs. Bizar. Het geluid is bizar. Kalfjes raken hun moeders kwijt en rennen luid blèrend rond. Als de koplopers tot rust komen gaat het geraas nog steeds door. Ruim drie kwartier duurt dit tafereel. Uit alle hoeken lijken groepjes Gnoes te komen die vertrouwen op de koplopers en deze volgen. Wat een spektakel. Uiteindelijk wachtten wij ruim 5 uur en zagen naar schatting bijna 3 duizend Gnoes door de rivier en voor onze auto langs razen. Of het het wachten waard was? Jazeker. Of ik nog tips heb? Ook dat; zorg dat je “bush-koek-en-zopie” bij de hand hebt. Wel zo gezellig tijdens het wachten, al was de pre-actie-observatie van de dieren ook echt vermakelijk.
Het toetje
Wij verlaten de Serengeti en maken nog een stop bij Lake Natron waar we met een gids op pad gaan. Een hike naar de watervallen maar op zondag neemt hij ons mee naar zijn dorp voor een rondje.. We ontmoeten de slager, stoppen bij de Afrikaanse graanmolen en zien de kleurrijke bevolking bezig zijn met tja.. ogenschijnlijk niet met de zondag. Er is veel bedrijvigheid en ik kijk mijn ogen uit. Mooie mensen, netjes gekleed en druk bezig. We lopen een straatje door waar ik een meisje ontmoet die ons een tijdje volgt. We lopen een ander straatje in en dan hoor ik muziek. En opeens staan we op een soort dorpsplein. Tientallen plastic stoelen in een kring en een soort DJ in de hoek onder een boom. Het is een kerkdienst. Er wordt gedanst en de priester vertelt en zingt. Een van mijn gasten heeft inmiddels 6 kinderen om zich heen staan die haar bevoelen en aanstaren. Ik ben van de leg. Compleet overdonderd. Een intensieve reis, lange dagen, gezellige groep, verantwoordelijkheden, zoveel gezien en zo hard genoten dat hakt er in kan je denken. En dat is ook zo. Gelukkig heb ik nog ruimte om ook hiervan heel hard te genieten en wederom een moment van verbazingwekkend dankbaar geluk te ervaren. Want als je me vraagt wat me op zo’n moment raakt dan weet ik niet precies het antwoord. Dankbaar voor momenten dat ik deelgenoot kan zijn van andere culturen denk ik. En om dat verder te verklaren heb ik een compleet blog nodig denk ik 🙂
Tanzania reis
Vanuit de Serengeti kan je terug rijden naar Kilimanjaro airport, wel of niet met een omweggetje om nog meer van het land te zien. Je kan ook naar Zanzibar vliegen om een paar dagen te genieten van strand en zon.
Tanzania, en met name de Serengeti wordt op vele lijstjes genoemd als “De beste plek voor een safarireis”. Of dat echt zo is hangt af van verwachtingen maar hangt ook zeker samen met de kwaliteit van je gids en de visie van je reisadviseur. Wil je meer weten over mijn visie of een reis naar Tanzania, dan hoor ik het graag.













