Bewuste keuzes
Ik kies voor de weken aan het einde van het droge seizoen. Droge, dorre savanne, de tijd dat olifanten op een creatieve manier vruchten plukken en het broedseizoen van de Karmijnrode bijen-eter. We starten bij de Victoria watervallen, onze tweede stop is Lower Zambezi en daarna gaan we de bush in van South Luwanga. We sluiten af met een nacht in Lusaka om via Nairobi weer terug te vliegen naar Amsterdam.
Een grensgeval
De Victoria watervallen liggen op de grens van Zambia en Zimbabwe en werden door de Schotse ontdekkingsreiziger en missionaris David Livingstone in 1855 ontdekt. Wij slapen een paar nachten in het leuke Victoria Falls en bezoeken vanuit hier de watervallen. We maken een leuke wandeling langs alle uitzichtpunten. Naast uitzicht op de diverse uitkijkpunten is de wandeling ook vermakelijk omdat we allerlei apen tegenkomen. Het water van de watervallen komt uit de hooglanden van Angola, en staat meestal het hoogst in ons voorjaar/zomer. Of dat dan ook de beste tijd is om de watervallen te bezoeken? Nee eigenlijk niet, want het water spettert dan zo erg dat dat het zicht belemmert wordt. We lunchen met mooi uitzicht, dineren bij lokale dames en spenderen een paar uurtjes bij het zwembad van ons hotel. Het is tenslotte vakantie.
Magisch lichtval en olifanten
Dan is het tijd om de grens over te steken naar Zambia en vliegen wij naar Lower Zambezi National Park. We rijden over de oude brug van Vic Falls naar Livingstone, die in 1905 werd aangelegd door meneer Cicil Rhodes. De man waar Rhodesië naar genoemd werd (Rhodesië werd later Zambia, Zimbabwe en Malawi). Er volgen twee douane controles, de eerste om Zimbabwe te verlaten en de tweede om Zambia binnen te mogen reizen.
De vlucht van Livingstone naar het kleine luchthaventje van Lower Zambezi is vooral aan het einde prachtig. We vliegen over de bergen en vlak voor de landing zien we olifanten aan de rivieroever. Bij aankomst lopen we wat vertraging op, niet al onze bagage zit in het juiste vliegtuig. Een half uurtje later volgt een tweede vliegtuig met de rest van onze tassen. Gelukkig hebben de gidsen die ons komen halen een koelbox met koude drankjes mee en praten ze ons bij over het wild wat in de regio leeft.
Onze logde ligt aan de brede Zambezi rivier met prachtige zonsopgangen en grenst aan het bosrijke park. En hier geniet ik van de natuur op een manier zoals ik het me voorgesteld had. Onze game drives hier beginnen en eindigen met een boottocht over deze machtige rivier. Dit is namelijk de snelste manier om het centrale deel van het park te bereiken. Goed bedacht want naast de zonsopgangen zijn de zonsondergangen ook meer dan bijzonder.
Olifanten paraderen door het fenomenale licht. Olifanten in de rivier, olifanten aan de oevers, olifanten in het bos, olifanten in waterplassen en olifanten die kunsten uithalen. Aan het einde van het droge seizoen hangen de overgebleven vruchten hoog in de bomen. Flink stoten met kop of kont in de hoop dat er iets uit valt, of zo ver mogelijk rekken met hun kop en slurf om iets te plukken. Olifanten gedrag blijft fascinerend. En de natuur is prachtig. De vele waterpoelen zorgen voor groen, de zon piept tussen de bomen door en zorgt voor vele kleurschakeringen in de kleur die ik zo goed bij Moeder Natuur vind passen.
Mijn verwachtingen zijn na alle reizen nog altijd hoog gespannen. En soms denk ik wel eens dat ik deze beter kan gaan bijstellen, het moet toch een keer gedaan zijn met alle verrassingen, denk ik. Inmiddels heb ik al veel gezien van de Afrikaanse natuur en soms denk ik dat het niet beter, mooier of spectaculairder kan. Maar verrassend genoeg worden verwachtingen steeds weer waargemaakt dankzij de unieke karakters die alle regio’s in Afrika hebben. Gelukkig maar, want zo kan ik steeds weer iets nieuws bedenken.
Projecten en natuurbehoud
Ik neem je even mee naar november 2024, ik bezocht toen een beurs in Namibië. Hier leerde ik de marketing manager van een lodge in Zambia kennen. Na haar tweede zin wist ik al dat ik er alles aan zou doen om hierheen een reis te plannen. De lodge bestaat uit twee hoofdkampen en zes afgelegen, kleine kampen in de bush. De marketing manager vertelde over projecten die ze gestart zijn. Waterputten in diverse kleine gemeenschappen waardoor ongelukken met nijlpaarden verminderd werden, schoollunches zodat meer kinderen naar school gaan en óók blijven voor het middag programma, anti-stroop teams, onderwijs, werkgelegenheid, noem maar op. De projecten kunnen bezocht worden en gasten kunnen er niet omheen, ze betalen een vaste bijdrage en in de logdes maken ze al kennis met het werk. De passie waarmee de manager vertelde, en de omvang van deze projecten maakten me nieuwsgierig. Maar ook het landschap, het afgelegene, de wilde honden en de Karmijnrode bijen-eters die hier nestelen, maakten mij gretig. Toen enkele vaste groepsreis gasten mij uitdaagde om een groepsreis naar Azië op de markt te zetten voelde ik dit Zambia avontuur ontglippen maar gelukkig wist ik toch een paar fanatieke Afrika-fans te enthousiasmeren. Ik koos voor een van de bushcamps met drie kamers, want meer hadden we niet nodig en zo hadden we een kamp een paar nachten voor ons zelf.
En zo voel ik me the Lucky Basterd als ik in het mini vliegtuigje naar South Luangwa vlieg. En ik kan je vertellen als Bushliefhebber en Reisagent is het een geweldige ervaring om samen met reizigers te reizen en deze te zien genieten zoals je hoopte dat ze zouden reageren.
South Luangwa staat bekent om wilde honden en de Karmijnrode bijen-eters die hier in onze herfst nestelen. Deze rode migrerende vogels leven solitair maar komen samen om te broeden. Als ze gezamenlijk opvliegen beland je in een kleurrijk schouwspel. Als onze gids ons meeneemt naar de oever waar de beestjes actief bezig zijn, stappen we uit de auto en besluiten hier een uurtje te blijven. Dat bleek een goede beslissing want als we een paar dagen later terugkomen zitten alle vogels al op de nesten en is weinig actie meer te beleven. De vogel heeft nog een groene neef die hier ook veelvuldig voorkomt. Maar ook de Lilac-breasted roller die ook prima luistert naar de naam “veelkleuren vogel” komt hier voor.
Wilde honden
Wij proberen onze gidsen niet onder druk te zetten maar we willen wel erg graag wilde honden zien. Parende leeuwen, luipaarden, antilope-soorten, zebras en giraffes moeten ons eerst gerust stellen. We hebben twee wandelingen op de planning staan maar deze ruilen we in om op zoek te gaan naar de wilde honden. Ik wil je er graag op wijzen dat de fotos en mijn verhalen erg mooi zijn, maar dat ook wij soms uren rondrijden en genoegen moeten nemen met een zwerm vliegen of een eekhoorn. Geduld. Ook in wildrijke gebieden en op geweldige reizen is geduld gewenst. We lunchen op bijzonder mooie plekken, dineren in de bush en worden bij alles vergezeld door een ranger naast onze gidsen. Omdat er zo weinig mensen in dit gebied reizen gaat er extra personeel mee. Normaliter helpen gidsen elkaar als ze in de problemen komen, hier zijn echter te weinig andere gidsen om hier op te kunnen rekenen. En dan komt het moment dat we een wilde hond in het vizier hebben. Ver weg, alleen te zien met de verrekijker. We wachten geduldig en opeens rennen ze voor onze auto langs. Twee hier, drie daar en de antilopen worden onrustig. En weg zijn ze, de bush in.
Maar ze komen terug. Eerst twee antilopen, dan vier honden. Wat een spektakel. De antilopen vluchten over de rivier waarbij één niet gelukkig gegrepen wordt door een krokodil. De wilde honden blijven verdwaast achter. Jacht mislukt en tijd voor een dutje. Ze ploffen neer onder de bomen, waar we ze mooi kunnen observeren. En nu maar hopen dat we ze nog een keer tegen komen. En dat gebeurt. Als ik iets ruik wat op een kadaver lijkt (ja dat ruik je echt) gaan we zoeken, en daar liggen ze, op het pad. Een beetje lui te zijn. Als ze in beweging komen sluiten meer vrienden zich aan en lijkt de roedel weer compleet voor een strooptocht.
De honden hebben een heel eigen manier van jagen. Iedereen heeft zijn taak. Een leider, een spotter, drijvers en wist je dat wilde honden hun prooi niet doden maar levend opeten. Bbrr. Geen wonder dat de antilope vluchtte en diner voor de krokodil verkoos boven diner worden van de honden.
Ik schreef al dat deze reis wat avontuur mocht brengen. Wij slapen een paar nachten in een afgelegen kamp met mooie boomhutten. Het is heet en een buitenwand van mijn hut blijft s nachts open. Of dat is omdat het dan een beetje doorwaait of omdat de vleermuizen dan makkelijk kunnen uitvliegen kom ik niet precies achter. Ik deel mijn hutkamer namelijk met een vleermuis-echtpaar en een paar kikkers. Ik moest even heel stoer doen om mijn nachtlampje uit te krijgen, hier zat namelijk een kikker die naar mijn idee klaar zat voor een grote sprong met een vette landing op mijn arm. Maar wat een geweldige plek is dit zeg. Hier wordt toast voor het ontbijt gewoon gebakken op een vuurtje en wordt een high tea geserveerd waar ze in Londen een puntje aan kunnen zuigen. Een drankje bij zonsondergang en mooie gesprekken met de gidsen.
Zambia, je hebt al mijn hoge verwachtingen overtroffen. En juist die gedachte maakt dat ik me opnieuw the Lucky Bastard voel als ik de laatste zinnen van dit blog typ.













